ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΣΦΡΑΓΙΔΑΣ

 ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ Π.Ε.

Λευκό σαν περιστέρι ήταν το όνειρο κι έγινε πραγματικότητα,  λες και στα δύσκολα,  όλα τελειώνουν, έλα όμως, εκεί που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και η επιβολή της κοινωνικής εξόντωσης έγινε πραγματικός εφιάλτης… ξάφνου ανάβει η σπίθα.  Το περιστέρι του Συλλόγου συνταξιούχων από σήμα-έμβλημα στη σφραγίδα ανοίγει τα φτερά του για να μεταφέρει σαν άλλος ταχυδρόμος τη σύγχρονη αντίληψη της αλληλογραφίας, της ενημέρωσης της ανταλλαγής απόψεων, όπου η εκκλησία του Δήμου μπορεί να αποκτήσει σάρκα και οστά. Κρατώντας κλάδο ελαίας το περιστέρι του Συλλόγου συνταξιούχων εκτός από το μήνυμα της ειρήνης θα έχει την ευκαιρία μέσω της ιστοσελίδας του να μεταφέρει την αισιοδοξία, την ελπίδα, την αλτρουιστική συνεργασία για μια καλύτερη κοινωνία.

Είναι ευχής έργου, να κοινωνήσουμε και να επικοινωνήσουμε ανάμεσά μας τις καλύτερες πτυχές του είναι μας για ένα καλύτερο γίγνεσθαι. Η αρχή έγινε με το διήγημα ΣΑΜΟΥΡΣ, εσκεμμένα έκοψα το φωνήεν (όπως κάνει άλλωστε και στο κείμενο η συγγραφέας συνάδελφος Κατερίνα) για να τονίσω την γλαφυρότητα της τοπικής διαλέκτου, όπου στο διήγημα κατά την γνώμη μου έχει πρωτεύοντα ρόλο και γι αυτό το λόγο  το κάνει ξεχωριστό.

Με τη σκέψη για τον κόσμο του μέλλοντος, το ταξίδι στην κοινωνία της πληροφορικής και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) που κατακλύζουν το διαδίκτυο,  μπορεί να μετατραπούν σε μπούμερανγκ. Αν δεν υπάρξει κριτική σκέψη ο κίνδυνος που ελλοχεύει μπορεί να δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται, ότι ήθελε να εξυπηρετήσει. Η αόρατη δύναμη που κινεί τα νήματα, που έχει την ισχύ του πλούτου και σε τρελαίνει με οικονομικές ορολογίες, σε παίζει κάθε φορά, είτε με την εικονική πραγματικότητα (virtual reality) – παραπομπή – Το περιφημότερο έργο του είναι ο Θαυμαστός καινούριος κόσμος, μια εφιαλτική, προφητική ενατένιση ενός τέλειου τεχνοκρατικά πολιτισμού μίας μελλοντικής κοινωνίας που βασίζεται στον φυσικό και ψυχολογικό καταναγκασμό. Η απαισιόδοξη φουτουριστική φαντασία του Άλντους Χάξλεϋ, που με τον Θαυμαστό καινούριο κόσμο έφτασε στο αποκορύφωμά της, χάρισε στη λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας του 20ου αιώνα μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές της. –  είτε με το δόγμα του σοκ, περικόπτοντας τα εισοδήματα, οδηγώντας ταυτόχρονα κοινωνικά στρώματα σε φτώχεια και σε ακραία φτώχεια – παραπομπή – Από την  συγγραφέα NAOMI KLEIN το Δόγμα του Σοκ είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε το παρόν, καθώς αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη ανάλυση της συγκαλυμμένης ιστορίας της εποχής μας.  Μια συναρπαστική περιγραφή της νέας παγκόσμιας τάξης, που βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ. Η ανάλυση του καπιταλισμού της καταστροφής επιχειρείται από την Κλάιν με τέλεια διυλισμένη οργή, που διοχετεύεται μέσα από αδιάσειστα δεδομένα.

Το ταξίδι, όμως μπορεί να έχει πολλές εναλλαγές με όποιο μέσο και αν διαλέξουμε. Συνήθως οι συγγραφείς στα κείμενά τους προτιμούν το τραίνο η το πλοίο, γιατί έχεις σαν επιβάτης τη δυνατότητα να κινείσαι  και να μην είσαι καθηλωμένος στη θέση σου, όπως στο λεωφορείο και στο αεροπλάνο, οπότε η πλοκή του έργου  μπορεί να πάρει όποια μορφή θελήσει ο συγγραφέας πλάθοντας τα γεγονότα είτε με μύθους, είτε με πραγματικότητα η και τα δυο μαζί.

Στο δικό μας χέρι είναι να ταξιδέψουμε με τα μέλη του Δ.Σ του Συλλόγου μας, που έχουν πάρει το πηδάλιο για να σερφάρουμε μαζί τους όχι μόνο στην ιστοσελίδα, άλλα και σε συλλογικές δράσεις που θα έχουν αποτέλεσμα, όπως η δημιουργία του ασφαλιστικού φορέα, που ήταν απότοκο ακριβώς αυτής της ενότητας.

Στους αιθέρες έχεις όλη τη θέα που έχουν τα πετούμενα, όπως το δικό μας λευκό περιστέρι του Συλλόγου Συνταξιούχων. Ανοίγοντας τα φτερά του, μπορεί να πετάξει ελεύθερο, χωρίς τα δεσμά της φυλακής που είναι το κλουβί. Η τάση, η ανάταση που νοιώθει ο άνθρωπος προς τα ύψη δημιούργησαν τον ΙΚΑΡΟ. Η θέληση να πετάξει στα ύψη ίσως πηγάζει από την ίδια την λέξη που τον συνθέτει “άνω θρώσκω”.

Ας αφήσουμε τη σκέψη να μας ταξιδέψει και σε άλλους πλανήτες, ίσως εκεί να κάνουμε το όνειρο μας πραγματικότητα. Επιτέλους η ουτοπία και οι ουτοπιστές μπορεί να βρουν το δικό τους πλανήτη, όπου εκεί δεν θα υπάρχει το μίσος, η μισαλλοδοξία, η αδικία, η κακία, η εκδίκηση, οι φόνοι, η πονηριά, αλλά η αγάπη, η ομόνοια, η αδελφοσύνη, ο έρωτας για τη ζωή που θα συνθέτουν τον καμβά για ένα κέντημα γεμάτο δαντέλες με χρυσοβελονιά.

Στα στήθη μου νοιώθω να φτερουγίζει το περιστέρι του Συλλόγου μας, κάνοντας την φράση «φτερούγισμα ψυχής» να γίνεται εφαλτήριο για τα πιο υψηλά ιδανικά. Βάζοντας τα πνευματικά αγαθά στο επίκεντρο και τα υλικά αγαθά στην υπηρεσία των πνευματικών, η ζωή έχει την δυνατότητα να αποκτήσει το νόημα που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε ένα καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο.

Συνεχίζοντας το ταξίδι προς την Ιθάκη του Οδυσσέα και γιατί όχι του Καβάφη, έχω την αίσθηση ότι οι περιπέτειες στη ζωή είναι για τον άνθρωπο, η μάλλον είναι στη φύση του ανθρώπου. Η ίδια η ζωή λοιπόν είναι γεμάτη περιπέτειες, που η τη νοστιμίζει, η την κάνει αλμυρή, η καυτερή.

Ποιος ξέρει, ίσως η ζωή να είναι μια φενάκη, ένα ψέμα, μια ιστορία, ένα όνειρο, ένα ταξίδι, ένα ξεγέλασμα, μια ανάσα, ένα φτερούγισμα, αυτό ίσως είναι το μεγαλείο της.

Παρόλα  αυτά επιλέγω να ανήκω στους σουρεαλιστές γιατί ο  Υπερρεαλισμός δεν έχει όρια και ξεπερνώντας τα  όρια βάζει  τον άνθρωπο στο επίκεντρο.

Η φράση του Αντρέ Μπρετόν  «Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»  με μαγεύει κάθε φορά, κάθε στιγμή και στα εύκολα και στα δύσκολα, άλλωστε στα δύσκολα φαίνονται οι ψυχικές αντοχές.

Σε περιστέρι με ανοιχτά φτερά

αναγεννήθηκα και ξύπνησα

μέσα σε γάργαρα νερά

τον κόσμο λούστηκα κι αντίκρισα.

Κ. ΒΗΤΤΑΣ