Αγαπητοί Συνάδελφοι, με μεγάλη μας χαρά, αναδημοσιεύουμε συνέντευξη του εξαιρετικού ηθοποιού Κωνσταντίνου Μαγκλάρα, γιού της καλής μας Συναδέλφου Κατερίνας Βήττα – Μαγκλάρα.

Ο Κώστας Μαγκλάρας αποφοίτησε από το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν το 2013. Προτού ασχοληθεί με το θέατρο, είχε αποφοιτήσει από τα ΤΕΦΑΑ Αθηνών και εργαζόταν ως γυμναστής. Από τότε που τον κέρδισε η υποκριτική, έχει συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις, αφήνοντας πάντοτε τις καλύτερες εντυπώσεις για την ερμηνεία του και το ξεχωριστό καλλιτεχνικό του στίγμα, όπως “Η Παναγία των Παρισίων”, “Ο σιμιγδαλένιος”, “Το δέντρο του Οιδίποδα”, “Η τελευταία μαύρη γάτα”, “Πλούτος”, «Το έπος… της Μαλάμως», “Ιππόλυτος”, “Το δωμάτιο του Σαίξπηρ”, “Βαβυλωνία”, “Νίκη”. 

Φέτος ερμηνεύει τον ρόλο του αστυνόμου, στην θαυμάσια παράσταση “Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού” στο θέατρο “ΓΚΛΟΡΙΑ”, που νομίζουμε ότι δεν πρέπει να χάσετε. (Δυστυχώς ο Σύλλογός μας, όπως πέρυσι έτσι και φέτος, λόγω covid, δεν θα οργανώσει πολιτιστικές εκδηλώσεις, ώστε να εντάξει την αξιόλογη αυτή παράσταση στο πρόγραμμα.)  

Ευχόμαστε στον Κώστα να έχει πάντα επιτυχίες στην καριέρα του και χαρά στην προσωπική του ζωή. Στην αγαπητή μας συνάδελφο Κατερίνα ευχόμαστε να είναι πάντα γερή και να καμαρώνει τα υπέροχα παιδιά της και εγγόνια της.

Το Δ.Σ.

Ο Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, εκ των ηθοποιών που συμμετέχουν στην παράσταση του Ντάριο Φο «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» που ανεβαίνει στο θέατρο Γκλόρια, μιλά στο clickatlife.gr για το καυστικό χιούμορ του συγγραφέα, τον ρόλο του τον οποίο προσεγγίζει χωρίς να κρίνει και το αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης. Ο ίδιος περιμένει να δει στο κοινό από τον πιο σκληρό αριστερό μέχρι τον πιο συστημικό καπιταλιστή, ενώ θεωρεί πως ο άνθρωπος πλέον δε ζει.

Σας συναντάμε στην παράσταση «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού». Πείτε μας δυο λόγια για το έργο.

Το έργο του Ντάριο Φο γράφτηκε σε μια κρίσιμη εποχή για την Ιταλία . Ας σκεφτούμε ότι τότε, το 1970, είχαμε δικτατορία εμείς ως γειτονική χώρα. Βασίζεται σε ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στο Μιλάνο. Την εκπαραθύρωση ενός αναρχικού από την γενική αστυνομική Διεύθυνση του Μιλάνου (σαν να λέμε από τη δικής ΓΑΔΑ),  ο οποίος ήταν  υποτιθέμενος ύποπτος για την φονική έκρηξη στην πιάτσα Φοντάνα και του σιδηροδρομικού σταθμού. Με ένα καυστικό χιούμορ ο Φο δείχνει το ωμό και βίαιο πρόσωπο της εξουσίας εν προκειμένω της αστυνομίας, η οποία μπορεί εύκολα να καλύψει τα νώτα της ακόμα και  σε ένα κραυγαλέο φόνο. Στη δική μας παράσταση ο Γιάννης Κακλέας υπογράφει την διασκευή. Μια διασκευή που ζητείται από τον ίδιο τον Ντάριο Φο. Όποιος ανεβάζει αυτό το έργο πρέπει να το φέρνει στα δικά του μέτρα ανάλογα με την εποχή που ζει έχει δηλώσει.

Ο ρόλος που κρατώ είναι ενός αστυνόμου εν ονόματι Πιζανι. Είναι ο πραγματικός δολοφόνος του αναρχικού. Αυτός που τον εκπαραθύρωσε την ώρα της ανάκρισης. Δεν ξέρω να πω πώς τον προσέγγισα ακριβώς. Τέτοιους ρόλους άμα τους κρίνεις σίγουρα δεν μπορείς να  μπεις στο πετσί τους . Προσπάθησα να μπω στον  τρόπο με τον οποίο αντιδράει στα πράγματα που του συμβαίνουν .

Τι διαφορετικό θα δούμε στη σκηνή του θεάτρου Γκλόρια και ποια η λειτουργία της μουσικής στην παράσταση;

Νομίζω θα δείτε κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι παιζόταν σε αυτό το θέατρο. Ο  Γιάννης Κακλεας προσπάθησε να φτιάξει μια ομάδα ανάλογη με αυτή του τεχνοχώρου ή του παγοποιείου. Η διασκευή είναι φτιαγμένη στα μέτρα του κάθε ένα μας αναδεικνύοντας όσα υποκριτικά όπλα διαθέτει ο καθένας μας. Είναι ένας θίασος που παρασέρνει ο ένας τον άλλο ιδρώνοντας όλοι τη φανέλα τους. Φουλ ενέργεια . Η μουσική δε γίνεται να λείπει γιατί είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησής μας. Χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε συνέχεια ούτε ροή.

Το έργο, αν και γραμμένο το 1970, φέρει μια περίεργα φρέσκια επικαιρότητα. Αναδεικνύεται αυτό επί σκηνής;

Νομίζω ναι. Όπως ανέφερα έχει γίνει μια διασκευή που μόνο επίκαιρη είναι. Βασισμένη βέβαια στο διαχρονικό έργο του Φο .

Ο «τρελός» αποτελεί μια σχεδόν αρχετυπική μορφή στο θέατρο που προωθεί την δράση. Στο έργο το φαρσικό στοιχείο λειτουργεί καταλυτικά στην αναζήτηση της αλήθειας. Παράλληλα, αναδεικνύει τη σατιρική διάθεση του Ντάριο Φο. Ακολουθείται αυτό το πνεύμα στην παράσταση;

Ο τρελός σε αυτή την παράσταση είναι ο γελωτοποιός μας, ο οποίος έρχεται από πολύ παλιά.  Ακαθόριστο το ποσό παλιός είναι. Είναι μια βιασμένη ψυχή που την τραγική  ιστορία του την μοιράζεται ανά τους αιώνες με τον κόσμο γύρω του. Αναζητάει, ψάχνει, γυρνάει όλο τον κόσμο για να πει την ιστορία του με λόγια κοφτερά που χτυπούν στην καρδιά του συμπολίτη του κατακεραυνώνοντας πάντα την εξουσία . Ο γελωτοποιός φτάνει στο σήμερα και συγκεκριμένα στο θέατρο Γκλόρια για να πει την ιστορία του. Το πνεύμα του είναι καθαρά σατυρικό. Δεν θα γινόταν διαφορετικά .

Ποια χαρακτηριστικά της γραφής του Ντάριο Φο διατηρούνται στην παράσταση;

Η πλοκή της φάρσας και η εύστροφη εναλλαγή από το καυστικό χιούμορ στο ξεγύμνωμα της αλήθειας.

Σε ποιο κοινό πιστεύετε πως θα έχει απήχηση η συγκεκριμένη παράσταση;

Νομίζω από ηλικίες 18 μέχρι 100. Από τον πιο σκληρό αριστερό μέχρι τον πιο συστημικό καπιταλιστή. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο κοινό όταν καταπατούνται δικαιώματα και κακή χρήση  της εξουσίας .

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος θάνατος για τον σύγχρονο άνθρωπο;

Η πραγματική  αποστασιοποίηση  λόγω της τεχνολογίας . Άλλο να μιλάς και να μοιράζεσαι  με έναν συνάνθρωπό  με τη φυσική σου παρουσία σε ένα χώρο που σπαταλάς ενέργεια για να τον επιλέξεις και εν τέλει να βρεθείς και άλλο πίσω από μια οθόνη χωρίς να σπαταλάς σκέψη, κόπο, ιδρώτα. Ο άνθρωπος πλέον δε ζει. Αντιγράφει τη ζωή από μηχανές αναζήτησης. Την μετράει σε αλγόριθμους .

Ποια είναι αγαπημένη σας στιγμή/ατάκα στην παράσταση;

Παρά πολλές γιατί όλο το έργο είναι στιγμές και ατάκα. Μια από αυτές είναι όταν εισβάλει ο Θοδωρής Σκυφτούλης ως διοικητής στην αίθουσα ανάκρισης χωρίς να ξέρει ότι έχει έρθει ο Δικαστής για να διερευνήσει την υπόθεση του αναρχικού ..ε και γίνεται το σώσε.

Επόμενα σχέδια;

Στη φάση αυτή δεν έχω κάποιο μελλοντικό σχέδιο ..Μακάρι αυτή η παράσταση να πάει καλά και  να αρέσει στον κόσμο .

Πώς είναι το θέατρο στον καιρό του κορωνοϊού;

Αν το αφήσουν ανοιχτό θα είναι μια χαρά. Άνοιξε κλείσε εδώ και 1.5 χρόνο δεν είναι και πολύ καλά. Πάντως είναι το πιο ασφαλές μέρος. Τηρούμενες πάντα οι αποστάσεις και μόνο μάσκα. Ο κόσμος που το απαρτίζει πάντως σίγουρα έφαγε ένα γερό χαστούκι και σίγουρα είναι πιο ανανεωμένος και πολύ πιο δημιουργικός από ποτέ 

Πηγή: clickatlife.gr

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ “Ο ΤΥΧΑΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ”

Είδαμε τον “Τυχαίο Θάνατο ενός Αναρχικού” – Και τον Πάνο Βλάχο να σαρώνει στο πέρασμά του.

Ο “Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού” είναι μια οξυδερκής, φαρσική, καυστική και καταγγελτική σάτιρα για τη βία, την ηλιθιότητα, την αυθαιρεσία της εξουσίας, τα κατασκευασμένα ψεύδη και τη σκόπιμα «τυφλή» Δικαιοσύνη. Θεωρείται κλασικό έργο του θεάτρου του 20ού αιώνα και έχει ανέβει σε όλο τον κόσμο σε περισσότερες από σαράντα χώρες σε δεκάδες εκδοχές.

Ο Ντάριο Φο δεν έχει χαρακτηριστεί τυχαία ως ο κοινωνικά ανατρεπτικός και πολιτικά επαναστατικός γελωτοποιός του θεάτρου και βέβαια καθόλου τυχαία δεν τιμήθηκε το 1997 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ως ένας από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς γιατί «όπως οι γελωτοποιοί του Μεσαίωνα μαστιγώνει την εξουσία, ξαναδίνοντας αξιοπρέπεια στους ταπεινούς».

Φύσει και θέσει αντικομφορμιστής, υπήρξε πάντα ενοχλητικός απέναντι σε κάθε μορφής εξουσία, γι αυτό και ήλθε ουκ ολίγες φορές αντιμέτωπος με σφοδρή λογοκρισία, κυνηγήθηκε και απειλήθηκε. Δεν υποτάχθηκε ποτέ, ακόμη κι όταν η θεατρική του ομάδα δεν έβρισκε θέατρο να παίξει.

Το 1970 γράφει τον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού», ένα πολιτικό έργο – σταθμό που βασίζεται στα αληθινά περιστατικά γύρω από τον μυστηριώδη θάνατο του Τζιουζέπε “Πίνο” Πινέλι, ενός Ιταλού αναρχικού, που κατηγορήθηκε για την τοποθέτηση βόμβας στην αγροτική τράπεζα στο Μιλάνο. Ο θάνατος του Πινέλι προκλήθηκε, σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, έπειτα από πτώση από το παράθυρο του αστυνομικού τμήματος. Πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη υπόθεση που απασχόλησε πολύ την ιταλική κοινή γνώμη. Στο έργο ένας “τρελός” στα όρια σχεδόν της σχιζοφρένειας, ειδικός στις μεταμφιέσεις, καταφέρνει να μπει στα γραφεία της κεντρικής Ασφάλειας και υποδυόμενους πολλούς ρόλους προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση αυτή της «αυτοκτονίας».

«Δεν θεωρώ ένα έργο μου ολοκληρωμένο, αλλά ανοιχτό σε συνεχείς διαφοροποιήσεις”, λέει χαρακτηριστικά ο Ντάριο Φο. Αυτά τα λόγια φαίνεται πως “μίλησαν” απευθείας στην ψυχή του Γιάννη Κακλέα και τον οδήγησαν στο να “κοιτάξει” κατάματα το κείμενο. Στη θέση του “τρελού” επινόησε και τοποθέτησε έναν γελωτοποιό που δεν ξέρεις αν πρόκειται για έναν σύγχρονο παλιάτσο, ή για έναν άνθρωπο με σοβαρά ψυχικά προβλήματα. Αυτός ο άνθρωπος “ανακαλύπτει” ένα μικρόφωνο και αφού εξιστορήσει τη δική του τραγική ιστορία, αφηγείται την ιστορία ενός επαναλαμβανόμενου φόνου. Ενός φόνου που δε σταματά ποτέ στο βάθος των αιώνων και εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται ακόμη και σήμερα δίπλα μας. Αλλάζουν μόνο τα ονόματα των θυμάτων, των ανθρώπων, δηλαδή, που εξουσιάζονται και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Μαζί με τον Πάνο Βλάχο που έγραψε τους στίχους των τραγουδιών, χρησιμοποίησαν το ρευστό υλικό του Φο σαν βάση, το έπλασαν με τα δικά τους χέρια και το μετέφεραν εύστοχα στο σήμερα. Δίνουν φωνή ακόμη και στο ελληνικό #metoo, από το “στόμα” τους δεν ξεφεύγει ούτε ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού θεάτρου, ενώ καυτηριάζουν όσο τίποτα την αστυνομική βία, το δικαστικό σύστημα και τον παραλογισμό του, καθώς και τον εγωκεντρισμό της εποχής μας. Ακροβατώντας διαρκώς ανάμεσα στο σοβαρό και το αστείο μάς κάνουν να γελάμε πικρά με την κατάντια του σύγχρονου κόσμου, ξυπνούν μέσα μας συναισθήματα σχεδόν επαναστατικά και μία διάθεση να αλλάξουμε επιτέλους το κατεστημένο.

Ο Πάνος Βλάχος στον ρόλο του γελωτοποιού κάνει την προσωπική του υπέρβαση και αποδεικνύει το τρομερό του ταλέντο στην υποκριτική, το τραγούδι, την κίνηση και τον στίχο. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την αστείρευτη ενέργειά με την οποία κυριολεκτικά σαρώνει τη σκηνή. Μία ενέργεια έμφυτη που μεταδίδεται στο κοινό και το ηλεκτρίζει κατά κύματα με τους εκπληκτικούς του στίχους.

Υπέροχη είναι όλη η υποκριτική ομάδα της παράστασης που κατάφερε κάτι σπάνιο: να εμφυσήσει στους ήρωες-καρικατούρες του έργου ξεχωριστή πνοή και να τους δώσει μία μοναδική υπόσταση. Απολαυστικός στις μεταμορφώσεις και τις αναδιπλώσεις του ο Θοδωρής Σκυφτούλης, στιβαρός ο Φοίβος Ριμένας, ξεκαρδιστικοί οι Κωνσταντίνος Μαγκλάρας και Στέλιος Πέτσος και ωραία η παρουσία της Ιφιγένειας Αστεριάδη.

Δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στη έξοχη μουσική σύνθεση του Βάιου Πράπα που έδεσε άψογα με τις ιστορίες του Γελωτοποιού σε τραγούδια διαφορετικών ειδών και με διαφορετική χροιά: από χιπ χοπ, μπαλάντες μέχρι και hard rock. Πιστέψτε μας, θα σιγοψιθυρίζετε τις μελωδίες τους πολλές μέρες μετά την παράσταση.

Λειτουργικά τα industrial σκηνικά της Ηλένιας Δουλαδίρη και του Γιάννη Κακλέα, ατμοσφαιρικοί οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου και πολύ ενδιαφέρουσες οι χορογραφίες της Αγγελικής Τρομπούκη.

Συμπέρασμα: Για κανέναν λόγο μη χάσετε τον Τυχαίο Θάνατο ενός Αναρχικού. Πρόκειται για παράσταση αντίδοτο στην πανδημία, που απευθύνεται στο ευρύ κοινό, έχει πολλή ουσία εντός της, δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο, αποδομεί και σατιρίζει τα πάντα, διακωμωδεί το σήμερα με τρομερή οξυδέρκεια και στο τέλος αφήνει τον θεατή με ένα χαμόγελο προβληματισμού. Ίσως εδώ μπορούμε να μιλάμε για την παράσταση της χρονιάς.

Πηγή: news247.gr