Από αρκετά δημοσιεύματα στον τύπο το τελευταίο καιρό έχει γίνει γνωστό το πρόβλημα που έχει ανακύψει με την επικούρηση των συνταξιούχων της ΕΤΕ. Μέσω των δημοσιευμάτων δημιουργείται η εικόνα ότι το Ταμείο επικούρησης των συνταξιούχων της Εθνικής είναι ελλειμματικό αφού δίνει απαράδεκτα υψηλές επικουρήσεις και οι εισφορές των λίγων υπαλλήλων δεν επαρκούν. Η καλή τράπεζα βέβαια κάλυπτε τα ελλείμματα ώστε οι συνταξιούχοι να παίρνουν τις επικουρήσεις τους αλλά πλέον αδυνατεί και για τον λόγο αυτό αποφάσισε να σταματήσει.

Τίποτε δεν αφίσταται της αλήθειας περισσότερο από τα παραπάνω.

Κατ’ αρχήν το επικουρικό των συνταξιούχων της τράπεζας δεν είναι Ταμείο, για τον απλούστατο λόγο πως είναι αυτό που λέει το όνομά του «Λογαριασμός Επικουρήσεως Προσωπικού Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος» (ΛΕΠΕΤΕ). Συστάθηκε το μακρινό 1949 ως έντοκος κοινός ειδικός λογαριασμός στον οποίο συγκεντρώνονται αποκλειστικά εισφορές των εργαζομένων (3,5%), της τράπεζας (9%), προμήθειες από ασφαλιστικές εργασίες που διενεργούν οι υπάλληλοι και οι αποδόσεις των κεφαλαίων. Η επικούρηση που καταβάλλεται αποτελεί τμήμα των συμφωνημένων αμοιβών τους, μόνο που μέρος τους καταβάλλεται μετά την αφυπηρέτησή τους, υπό τη μορφή μηνιαίου βοηθήματος. Η συμφωνία αυτή είχε στόχο την παροχή κινήτρου παραμονής στην ΕΤΕ, αφού μόνο μετά τη συνταξιοδότηση από την τράπεζα καθίσταται κάποιος δικαιούχος, ενώ όποιος μεταπηδούσε σε άλλη εργασία έχανε το δικαίωμα της επικούρησης.

Το ποσό της επικούρησης υπολογίζεται για τον κάθε ένα με τρόπο που έχει καθορίσει η τράπεζα με απόφαση του Διοικητικού της Συμβουλίου, που ανέλαβε και την ευθύνη για την απρόσκοπτη καταβολή τους. Μάλιστα εύκολα διαπιστώνεται πως οι εισφορές μαζί με τις αποδόσεις τους επαρκούν για την καταβολή της επικούρησης για χρονικό διάστημα που ξεπερνά το μέσο προσδόκιμο χρόνο ζωής.