Ασπρόμαυρα «στιγμιότυπα» από το 1920 έως το 1950 αφηγούνται τους πολιτισμικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς της Δημητσάνας μέχρι σήμερα.
Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς και το Διασυνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο Δημητσάνας από χθες «ανοίγουν» παράθυρο στη διαφύλαξη της συλλογικής μνήμης μέσα από την περιοδική έκθεση «Βιογραφώντας τη Δημητσάνα. Από το φωτογραφικό αρχείο Μιχάλη Παναγόπουλου» στο Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα. Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και συμπίπτει με τα 25 έτη λειτουργίας του μουσείου.
«Μέσω της έκθεσης αυτής θέλαμε να αναδείξουμε πλευρές των πολιτισμικών και κοινωνικών μετασχηματισμών της Δημητσάνας κατά το α’ μισό του 20ού αιώνα, όπως αποτυπώθηκαν στο πολύτιμο αρχείο του Δημητσανίτη φωτογράφου Μιχάλη Παναγόπουλου», σημειώνει στον «Ε.Τ.» ο επιστημονικός υπεύθυνος Υπαίθριου Μουσείου Υδροκίνησης Σπύρος Σουβλάκης, ο οποίος μαζί με τους συνεργάτες του, τον λαογράφο Γιάννη Ν. Δρίνη και τη δρα αρχαιολόγο Μιμίκα Γιαννοπούλου, επέλεξαν υλικό από το πλούσιο αρχείο Παναγόπουλου, ώστε να διαμορφώσουν ένα ενδιαφέρον αφήγημα, τόσο για τους ανθρώπους της Δημητσάνας όσο και για τους επισκέπτες της.
«Οι άξονες της έκθεσης αγγίζουν θέματα, όπως η καθημερινή ζωή των ανθρώπων, τα ήθη και τα έθιμα της τοπικής κοινωνίας την εποχή που απαθανατίζει ο φακός του φωτογράφου και το πολιτιστικό τοπίο, μέχρι τις αλλαγές και τις καινοτομίες που αναδιαμόρφωσαν την καθημερινότητα των κατοίκων της Δημητσάνας και οδήγησαν στην ανάπτυξη του οικισμού κατά τις επόμενες δεκαετίες», μας εξηγεί ο κ. Σουβλάκης.
Το έργο του Δημητσανίτη φωτογράφου Μιχάλη Παναγόπουλου (1888-1956) ξετυλίγει σαν σεκάνς από ταινία τη ζωή στη Δημητσάνα το 1920 και των δεκαετιών του ’30 έως και του ’50. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά ποζάρουν στη «χούρχουρη» του νερόμυλου κάτω από το Κεφαλάρι του Αϊ-Γιάννη το 1947. Σήμερα αν ταξιδέψει κανείς εκεί, βρίσκεται ο αλευρόμυλος του Υπαίθριου Μουσείου Υδροκίνησης. Ενα ακόμα κλικ που αφηγείται τη ζωή του 1930 είναι Δημητσανίτες με παραδοσιακή στολή κατά τον εορτασμό των εκατό χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Ανάμεσα στις ιστορικές στιγμές της Δημητσάνας είναι όταν έφτασε εκεί το πρώτο ταξί κατά την περίοδο 1931-32… Άνδρες και γυναίκες ποζάρουν ντυμένοι με τα καλά τους με το μοναδικό ταξί της Δημητσάνας. Ο Παναγόπουλος με την παρέα του αποφασίζουν να κάνουν μια βόλτα στη Στεμνίτσα και να απαθανατιστούν με το «θαύμα» της εποχής.
Ο Παναγόπουλος ήταν ο μοναδικός φωτογράφος που δραστηριοποιείτο στη Δημητσάνα εκείνη την τριακονταετία, όπου, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, έλαβαν χώρα σημαντικές αλλαγές που σηματοδότησαν τη μετάβαση του οικισμού από τις παραδοσιακές κοινωνικές και πολιτισμικές δομές στη νεωτερικότητα και διαμόρφωσαν τις συνθήκες για τη μετέπειτα ανάπτυξη της Δημητσάνας. ‘Eχοντας ζήσει στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο Παναγόπουλος μυήθηκε στην Αθήνα στα μυστικά της φωτογραφικής τέχνης και επέστρεψε στον γενέθλιο τόπο του το 1923. Μέχρι το θάνατό του, απαθανάτιζε με το φακό του πρόσωπα, τοπία και την καθημερινότητα ενός τόπου σε διαρκή μετασχηματισμό. Εκτός από τις αυθεντικές φωτογραφίες, παρουσιάζονται επαγγελματικός εξοπλισμός και προσωπικά αντικείμενα του Μιχάλη Παναγόπουλου, εμπλουτισμένα από εποπτικό υλικό, προφορικές αφηγήσεις, οπτικοακουστικές και ψηφιακές διαδραστικές εφαρμογές.
Μέσα από την έκθεση σκιαγραφείται το προφίλ τόσο της Δημητσάνας που εξελίσσεται όσο και του φωτογράφου-πρωταγωνιστή που την απαθανατίζει. Ταυτόχρονα, γίνεται αντιληπτή η σημασία της τέχνης της φωτογραφίας για τη διαφύλαξη της συλλογικής μνήμης, ενώ δίνεται στους επισκέπτες το ερέθισμα να αναστοχαστούν τη σύγχρονη πολιτιστική ταυτότητα της Δημητσάνας.
Πηγή: eleftherostypos.gr
