Σαρανταέξι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μέρα που η εθνοφρουρά των ΗΠΑ άνοιξε πυρ κατά των φοιτητών που διαμαρτυρόταν ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, στο χώρο του Πανεπιστημίου του Κεντ, στο Οχάιο. Δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ 4 φοιτητές και άλλοι 9 τραυματίστηκαν, ενώ το γεγονός σημάδεψε τη συνείδηση των πολιτών, σε ολόκληρη τη χώρα.
Το έκρυθμο κλίμα είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του από την 1η του Μάη στο Kent State του Ohio. Οι πανεπιστημιουπόλεις είχαν κηρύξει μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις, αντιτιθέμενες στην πολιτική του Νίξον και ειδικότερα στις ενέργειές του σε ότι είχε να κάνει με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Πριν ένα χρόνο ο Νίξον είχε εκλεγεί με την υπόσχεση πως θα σταματούσε τον πόλεμο, όμως έκανε ακριβώς το αντίθετο στέλνοντας συνεχώς νέες δυνάμεις στο Βιετνάμ. Σε μια έκρηξη παραληρήματος ο Κυβερνήτης Rhodes χαρακτηρίζει μαθητές και φοιτητές ως, «επαναστάτες που θέλουν να κάψουν, να καταστρέψουν, και να πετάξουν πέτρες στην αστυνομία και στην Εθνική Φρουρά». «Είναι ο χειρότερος τύπος ανθρώπου στην Αμερική», είπε μεταξύ άλλων ο Rhodes.
Λόγια λυπηρά και άνευ λογικής που ωστόσο δεν συγκρίνονται με τα γεγονότα που ακολούθησαν. Γεγονότα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι, «γιατί»; Ένα αβέβαιο και αόριστο «γιατί» για την σφαγή που εκτυλίχθηκε στην συνέχεια. Όσο και να προσπαθούσαν οι υπάλληλοι των πανεπιστημίων να αποτρέψουν την συγκέντρωση διαδίδοντας μέσω φυλλαδίων την ακύρωσή της, δεν μπορούσαν να σταματήσουν την αποφασιστικότητα και το πάθος των φοιτητών/μαθητών. 2.000 διαδηλωτές μαζεύτηκαν και παρά τις αναγγελίες της Εθνικής Φρουράς για διάλυση ή αλλιώς σύλληψη, έμειναν στις θέσεις τους πετώντας πέτρες προς τους στρατιώτες.
Τα πράγματα χειροτέρεψαν το απόγευμα της 4ης Μαΐου 1970, η «μάχη» είχε αρχίσει και η μοίρα των τεσσάρων φοιτητών είχε προδιαγραφεί. Η Εθνική Φρουρά ανοίγει πυρ εναντίον των διαδηλωτών και σκοτώνει τέσσερις από αυτούς. Οι Jeffrey Glenn Miller, Allison B. Krause, William Knox Schroeder και Sandra Lee Scheuer χάνουν την ζωή τους πρόωρα και άδικα, διαμαρτυρόμενοι για έναν καλύτερο κόσμο. Άλλοι εννέα τραυματίζονται από τα πυρά της Εθνικής Φρουράς.
Σε οκτώ από τα μέλη της εθνοφρουράς απαγγέλλονται κατηγορίες, εντούτοις δεν γίνεται καν δίκη λόγω ελλειμματικής υπεράσπισης και ενός ισχυρισμού ότι οι Φρουροί πυροβόλησαν φοβούμενοι για την ζωή τους. Ο Jeffrey Glenn Miller ήταν αυτός που βρέθηκε πιο κοντά (81 μέτρα) στην Εθνική Φρουρά, κι όμως παρά την μεγάλη απόσταση οι Φρουροί φοβήθηκαν για την ζωή τους, έχοντας απέναντί τους άοπλους ανθρώπους…
( Η φωτογραφία της 14χρονης Marry Ann Vecchio να γονατίζει πάνω από το σώμα του Jeffrey Glenn Miller, λίγα λεπτά αφότου πυροβολήθηκε από την Εθνική Φρουρά, είναι συγκλονιστική. Ο John Filo που την απαθανάτισε, κέρδισε το βραβείο Pulitzer.)
Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν τις επόμενες ημέρες στις ΗΠΑ. Εκατοντάδες κολέγια, γυμνάσια και πανεπιστήμια έκλεισαν ως αντίδραση στο μακελειό, σε μια πρωτοφανή μαθητική απεργία με τη συμμετοχή περισσότερων από 4.000.000 μαθητών και φοιτητών η οποία αποτέλεσε ορόσημο στον αντιπολεμικό αγώνα της εποχής.
Τέτοιες στιγμές γράφονται τα συμβολικά τραγούδια, αυτά που μεταφέρουν μέσα από τους στίχους τους το μήνυμα και την φωνή εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτά που κατακεραυνώνουν την εξουσία, δεν φοβούνται να έρθουν σε αντιπαράθεση με αυτήν και εξυψώνουν την ελευθερία, την ειρήνη, την διαμαρτυρία ενάντια στο απεχθές. Αυτά που μέσα από την ιστορία που εκπροσωπούν, γίνονται ύμνοι, σήματα κατατεθέν της εποχής και των γεγονότων που αντανακλούν. Ένα τέτοιο τραγούδι, ιδιαίτερα σημαντικό και σημαδιακό, είναι το «Ohio» των Crosby, Stills, Nash και Young, η ιστορία του οποίου βασίζεται στα αληθινά γεγονότα της 4ης Μαΐου του 1970.
Το τραγούδι που λογοκρίθηκε από πολλά ραδιόφωνα γιατί δεν φοβήθηκε να πει τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ακόμα διαχρονικό, είναι εκεί για να θυμίζει τους αγώνες για την ειρήνη. Τους αγώνες των τεσσάρων φοιτητών που χάθηκαν τόσο άδικα πριν 45 χρόνια στο Kent State του Ohio.
