Θετικά απαντά η ΓΣΕΕ, μέσω του πάντοτε έγκυρου Ινστιτούτου Εργασίας της, στο ερώτημα αν υπάρχει εναλλακτική πρόταση στα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην εσωτερική υποτίμηση και στις πολιτικές λιτότητας.
Πώς λοιπόν μπορούμε να εξέλθουμε από τον εφιάλτη της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους χωρίς το οικονομικό και κοινωνικό κόστος της λιτότητας;
Για τους εμπειρογνώμονες του ΙΝΕ ΓΣΕΕ αποτελεί πεποίθηση ότι το μείζον για τη βιωσιμότητα του χρέους και την έξοδο της χώρας από την οικονομική και την κοινωνική κρίση είναι η επίτευξη βιώσιμου πρωτογενούς πλεονάσματος.
Το τελευταίο μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της απασχόλησης και της ανάπτυξης.
Σύμφωνα λοιπόν με το βασικό σενάριο που έχουν επεξεργαστεί οι εμπειρογνώμονες του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, με ένα Πρόγραμμα Επιδότησης της Απασχόλησης 168.000 ανθρώπων κατ’ έτος συνολικού κόστους 7,74 δισ. ευρώ μέχρι το 2019 θα καταφέρουμε να επιτύχουμε ανάπτυξη 2,1% και θα εξέλθουμε από την αφερεγγυότητα της ελληνικής οικονομίας που εμποδίζει να λάβουμε δάνεια.
Ας δούμε τα σενάρια που θα μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της οικονομίας χωρίς να χρειαστεί να «στύψουμε» την κοινωνία:
Στο βασικό σενάριο η ελληνική οικονομία θα πρέπει να επιτύχει ρυθμούς μεγέθυνσης του πραγματικού ΑΕΠ που φτάνουν το 2,1% το 2019, προκειμένου να διασφαλιστεί η δημοσιονομική της αξιοπιστία.
Ο απαιτούμενος αυτός ρυθμός μεγέθυνσης μπορεί να επιτευχθεί είτε με την εφαρμογή ενός ΠΕΑ 168 χιλιάδων ατόμων κατ’ έτος, είτε με επενδύσεις αθροιστικά της τάξης των 7,75 δισ. ευρώ σε βάθος τετραετίας.
Επίσης, θα μπορούσε να επιτευχθεί από ένα μείγμα των δύο τύπων παρεμβάσεων ανάλογα με τις μακροοικονομικές και τις χρηματοδοτικές προοπτικές και δυνατότητες της οικονομίας.
Αναδιάρθρωση τόκων
Αντίστοιχα, σε ένα δεύτερο σενάριο, οι αντίστοιχοι ρυθμοί μεγέθυνσης του πραγματικού ΑΕΠ μπορούν να επιτευχθούν στην περίπτωση που υπάρξει μια αναδιάρθρωση των ετήσιων υποχρεώσεων για τόκους της Ελλάδας.
Ειδικότερα αν επιτευχθεί μείωση των ετήσιων τόκων κατά 33%, τότε αυτή θα μπορούσε να συμβάλει στην αναθεώρηση της τιμής-στόχου των πρωτογενών πλεονασμάτων στο 2,5% του ΑΕΠ από το 2018.
Ετσι σε αυτό το σενάριο η επίτευξη των πρωτογενών πλεονασμάτων ικανοποιείται είτε με ένα Πρόγραμμα Επιδότησης της Απασχόλησης 105 χιλιάδων ατόμων κατ’ έτος, είτε με επενδύσεις ύψους 4,9 δισ. ευρώ σε βάθος τετραετίας είτε με συνδυασμό των παραπάνω.
Με βάση το τρίτο σενάριο αν μπορούσε να επιτευχθεί μείωση των τόκων της τάξης του 60%, οι αλλαγές στους δημοσιονομικούς στόχους και στις χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις του δημόσιου τομέα θα μείωναν τον απαιτούμενο ρυθμό μεγέθυνσης του πραγματικού ΑΕΠ στο 0,55% το 2019.
Η νέα τιμή-στόχος για τον πραγματικό ρυθμό μεταβολής του ΑΕΠ θα μπορούσε να επιτευχθεί είτε με ένα Πρόγραμμα Επιδότησης της Απασχόλησης 45 χιλιάδων ατόμων κατ’ έτος, είτε με ένα πρόγραμμα επενδύσεων ύψους 2,25 δισ. ευρώ, είτε με συνδυασμό των παραπάνω.
Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι και στα τρία σενάρια η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων ισόποσων με τις ετήσιες υποχρεώσεις σε τόκους μετά το 2018 ισοδυναμεί και με ανάκτηση της δημοσιονομικής φερεγγυότητας και αξιοπιστίας της χώρας και με μείωση του πιστωτικού ρίσκου της στις αγορές.
Για τα αμέσως επόμενα έτη η ανάκτηση της φερεγγυότητας θα εξαρτάται από τις προσδοκίες της οικονομίας να διατηρήσει την αναπτυξιακή της δυναμική.
Στο εκτιμώμενο κόστος τώρα, στο βασικό σενάριο η επίτευξη του στόχου 2,10% για τη μεγέθυνση του πραγματικού ΑΕΠ απαιτεί πόρους ύψους 7,74 δισ. ευρώ για τη χρηματοδότηση του ΠΕΑ 168 χιλιάδων ατόμων ανά έτος την περίοδο 2016-2019 ή 7,75 δισ. ευρώ νέες επενδύσεις την ίδια περίοδο.
Το κόστος του σεναρίου 2 μειώνεται και στις δύο επιλογές στα 4,9 δισ. ευρώ, ενώ το κόστος του σεναρίου 3 μειώνεται περαιτέρω και φτάνει στα 2,073 δισ. ευρώ για την επιλογή του ΠΕΑ 45 χιλιάδων ατόμων.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το πραγματικό κόστος των ΠΕΑ είναι μικρότερο, γιατί δεν υπολογίζουμε τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης στην εκτίμηση του ΑΕΠ.
Επιπλέον η υλοποίηση ενός ΠΕΑ έχει σημαντικά δημοσιονομικά και μακροοικονομικά οφέλη, ενώ ενισχύει άμεσα την απασχόληση, το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και την κοινωνική συνοχή.
Πηγή: Efsyn.gr – Συντάκτης: Τζώρτζης Ρούσσος
